Φέτος συμπληρώνονται 52 χρόνια από το ηρωικό Πολυτεχνείο!

Το Πολυτεχνείο ανήκει στους ΦΟΙΤΗΤΕΣ, στους ΜΑΘΗΤΕΣ και σε όλο το ΛΑΟ! Η δική μας φωνή λοιπόν, πρέπει να ακουστεί και όχι τα κλασσικά λόγια των υπουργών και των κυβερνήσεων, όπως θυμούνται να κάνουν σε όλες τις γιορτές, την ίδια στιγμή που σε κάθε μας μικρό και μεγάλο αγώνα για τα δικαιώματά μας μας λένε: “δεν έχει νόημα, μη ζητάτε πολλά, μην αγωνίζεστε”!

Ας ξεκινήσουμε! Το μακρινό 1967, έλεγαν πως η χούντα ήταν “παντοδύναμη”! Είχε τα όπλα, σκορπούσε το φόβο με τους χαφιέδες, είχε γεμίσει τις φυλακές ενώ δεν δίσταζε να κάνει και τα πιο σκληρά βασανιστήρια. Όλα, αυτά δεν τα φοβήθηκε ο λαός! Μπορεί στην αρχή, στις 21 Απρίλη του 1967, να μην απάντησε, οι συνταγματάρχες να επέβαλαν τη χούντα, χωρίς σχεδόν κανένας να μπει μπροστά τους, όμως ο λαός δεν παραιτήθηκε ποτέ! Η ιστορία του Πολυτεχνείου μας δείχνει ότι δεν υπάρχει ανίκητος εχθρός!

Μας διδάσκει πως έχουμε δύναμη. Πως ο λαός μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις! Και οι μαθητές, στο πλευρό του, μπορούν να έχουν και γνώμη και δράση! Έτσι, έκαναν και οι μαθητές στα χρόνια της Χούντας. Αντιδικτακτορικά συνθήματα, τρικάκια και προκηρύξεις μέσα στα σχολεία κρατούσαν ζωντανή τη φλόγα, όσο και αν όλα γύρω ήταν σκοτεινά, αλλά και μεγάλη συμμετοχή μαθητών τις μέρες του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου, ακόμα και νεκροί μαθητές

Στο Πολυτεχνείο ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές, τους αγκάλιασε ο λαός της Αθήνας, μικρές φωτιές άναψαν σε όλη τη χώρα!

Το αισθήματα του λαού ενάντια στη χούντα, η ανάγκη για ελευθερία για βασικά δικαιώματα, πήραν τη μορφή του οργανωμένου αγώνα!

Ενώθηκαν με την ανάγκη για καλύτερη ζωή, ενώθηκαν με την οργή για τους δολοφόνους του ΝΑΤΟ, έγιναν συνθήματα, βγήκαν στο δρόμο. Έγιναν δύναμη!

Την κατάληψη του Πολυτεχνείου την αγκάλιασαν εκατοντάδες χιλιάδες που δεν φοβήθηκαν την αστυνομία, τις απαγορεύσεις και τις απειλές.

Όλα τα στόματα φώναζαν το σύνθημα ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Στις πύλες του Πολυτεχνείου ήταν γραμμένα τα συνθήματα ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ – ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ!

Η χούντα φοβήθηκε αυτή τη δύναμη, φοβήθηκε το πόσο μεγάλη μπορεί να γίνει, γι’ αυτό έφερε τον στρατό για να χτυπήσει.

Σήμερα τιμάμε αυτόν τον αγώνα, όλους τους νεκρούς του, τιμάμε τους χιλιάδες αφανείς ήρωες, τους αγωνιστές, όλους όσους για 7 χρόνια έδωσαν όλες τους τις δυνάμεις ενάντια στη δικτατορία!

Όχι μόνο δεν θα τον αφήσουμε να ξεχαστεί, αλλά ακόμα δεν θα αφήσουμε το νόημα του να το δίνουν όσοι σήμερα δεν παίρνουν τη μεριά του λαού και των αγώνων του!

Εμείς δεν γιορτάζουμε το Πολυτεχνείο ως ένα απλό κομμάτι της ιστορίας μας. Τα συνθήματα του Πολυτεχνείου, αποκτούν νόημα και για τον αγώνα που πρέπει να δώσουμε σήμερα!

Ο φετινός εορτασμός του Πολυτεχνείου πραγματοποιείται σε μια περίοδο που στον πλανήτη συσσωρεύεται όλο και περισσότερη “εύφλεκτη ύλη”, με δεκάδες ενεργές πολεμικές συγκρούσεις , με κίνδυνο να διευρυνθεί ο πόλεμος σε όλο τον κόσμο!

Δυστυχώς και η δική μας χώρα, συμμετέχει, έχει διαλέξει τη μεριά των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, δίνει λεφτά για όπλα, στέλνει σφαίρες που στην Γάζα και στην Ουκρανία σκοτώνουν παιδιά, γυναίκες, απλούς ανθρώπους!

Για αυτό οι μαθητές φωνάζουμε δυνατά: Δώστε λεφτά για την παιδεία και όχι για του ΝΑΤΟ τα σφαγεία!

Μην ξεχνάμε κιόλας ότι η στρατιωτική δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967 ήταν άλλη μια βάρβαρη μορφή διακυβέρνησης, σε μια κοινωνία όμως που λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο και σήμερα. Η εξουσία τότε δεν άλλαξε χέρια. Άλλαξε η πολιτική μορφή της, υπηρετώντας τα ίδια συμφέροντα ΗΠΑ – ΝΑΤΟ- ΕΕ(τότε λεγόταν ΕΟΚ)

Η Χούντα, από τη μία διεύρυνε τα προνόμια και τη στήριξη στα κέρδη των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και από την άλλη χαντάκωσε το λαϊκό εισόδημα, έβαλε τους λαϊκούς αγώνες στον «γύψο». Βασάνιζε, δολοφονούσε, φυλάκιζε, έστελνε εξορία όποιον «σήκωνε κεφάλι».

Έτσι δεν πρέπει να υπάρχει κανένας εφησυχασμός απέναντι στους σύγχρονους υμνητές της Χούντας, που λένε ότι «στο Πολυτεχνείο δεν υπήρξαν νεκροί», όσους χύνουν το δηλητήριο του ρατσισμού και του φασισμού.

Δεν ήταν ούτε τότε ούτε σήμερα τυχαίος ο ρόλος τους. Οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές χρειάζονται τους φασίστες, γιατί είναι το μακρύ τους χέρι, για να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους, τους πολέμους τους ( όπως με τη στήριξη του κράτους-δολοφόνου Ισραήλ) και κυρίως για να τους βγάζουν την πιο σκοτεινή και βρώμικη δουλειά.

Για αυτό τους βγάζουν από τη φυλακή και τους βάζουν ακόμα και στις παρελάσεις μας !

Ένα από τα τραγούδια που έχει χαράξει στις μνήμες και έχει συνδεθεί με το Πολυτεχνείο είναι το «Ακορντεόν» του Μάνου Λοϊζου που μας λέει ότι «δεν θα περάσει ο Φασισμός»

Γιατί ο φασισμός δεν πεθαίνει μόνος, χρειάζεται εμείς, ο λαός να τον τσακίσει με την πάλη του, να στερέψει η πηγή που τον γεννά!